تقدیم به یوسف زهرا (عج)
فـکـر بلبـل همه آن است که گـل شـد یــارش گل در اندیشه که چون عشـوه کند در کـارش
دلـربایی همه آن نیست که عاشـق بکشـنـد خواجه آن است که باشـد غــم خدمـتـگـارش
جـای آن اسـت که خــون مـوج زند دردل لـعـل زیـن تـغــابـن کـه خـزف مـیشـکند بـــازارش
بـلبـل از فـیض گـل آمـوخت سـخن ور نـه نبود ایـن همـه قـول و غـــزل تعـبـیـه در منـقــارش
ای کــه در کـوچــه مـعـشـوقه مـــا مـیگــذری بــر حــذر بـاش که ســر میشـکنـد دیـوارش
آن سـفر کرده که صـد قـافـله دل همره اوسـت هر کـجـا هـسـت خـدایــا بـه سـلامــت دارش
صحـبت عافــیتت گـر چـه خـوش افـتــاد ای دل جـانــب عــشـق عـزیـز اسـت فــرو مــگـذارش
صوفی سرخوش از این دست که کج کرد کـلاه بــه دو جــام دگــر آشــفـتــه شـود دسـتــارش
دل حـافـظ که بـه دیـــدار تــو خـوگـر شـده بــود نـــــاز پـــــرورد وصــــال اســت مـــجــــو آزارش

اللّهم صل علی محمد وآل محمد و عجل فرجهم














